donderdag 27 juni 2019


Emmen, 25-6-2019
Lieve Karin,
Het is dinsdag 25 juni en de dag waarop je 40 jaar zou zijn geworden.
Het geeft extra emoties bij die gedachte.
We (Martine, mam en ik) gaan pas aan het eind van de dag naar Groningen, mede ook omdat Janwillem pas na zijn werk mee kan naar het Esserveld.
We worden ’s ochtends op een bijzondere manier verrast: een indrukwekkend kaartje van Suzan Mulder, waarmee je afstudeerde in Maastricht, deed ons wederom beseffen hoe bijzonder je was in je relaties, als je iemand 100% kon vertrouwen.
We zijn erg onder de indruk van de manier waarop zij haar innerlijke roerselen met ons wil delen en het besef dat wat je geeft aan mensen, dat op de een of andere wijze altijd terugbetaald wordt. Iets wat we jullie ook altijd meegegeven hebben. Ook moest ik hierbij denken aan de metafoor van de trein, waarin Janwillem indertijd aangaf hoe snel mensen weer op die razende trein van het leven stappen! Maar bij Suzan is die treinreis toch anders verlopen dan bij veel anderen. Zij heeft niet de sneltrein van het leven genomen, maar een stoptrein en regelmatig een stil stationnetje gepakt om in gedachten bij jou te zijn! Heel bijzonder en ze moet gigantisch met jou geklikt hebben.
We willen haar schrijven met jou delen opdat je weet en dat je blijft horen, dat je er in jouw veel te korte leven toe deed!!

Lieve Albertje en Gienus,
25 juni 2019: de dag dat Karin 40 zou zijn geworden.
Een mooi moment om jullie te laten weten dat Karin bijna dagelijks nog in mijn gedachten is.

Op 18 november 2011schreef ik op haar weblog:
“Lieve Karin. Ik heb hele mooie herinneringen aan jou. Je zult nog vaak in mijn gedachten zijn en voor altijd in mijn hart. Ik zal je missen!”

Ik wist toen niet dat deze tekst mijn gevoel bijna 8 jaar later nog precies zou omschrijven.
Ik heb heel veel mooie herinneringen aan onze tijd in Maastricht. Onze wekelijkse gezamenlijke treinreizen, ons gezamenlijk afstudeerproject in Zwolle, onze gezamenlijke etentjes, het samen leren voor tentamens enz. enz.
Zoveel herinneringen die jij en ik samen hebben gemaakt en ik met niemand anders verder meer kan delen. Nog steeds bijna dagelijks wel even in mijn gedachten. Veel vaker dan wanneer je nog in leven zou zijn. Je inspireert mij nog steeds om in het moment te leven en om maximaal te genieten van mijn kids; kids die jij ook zo graag had gewild. Fijn dat je mij dit hebt meegegeven!

Op 25 juni 2019 schrijf ik dan ook:
“Lieve Karin. Ik heb hele mooie herinneringen aan jou. Je zult nog vaak in mijn gedachten zijn en voor altijd in mijn hart. Ik mis je!”

Karin, echt doodgaan doe je niet: omdat ik je niet kan en wil vergeten!
Albertje en Gienus, veel sterkte vandaag! Een dag met een traan, maar hopelijk ook met een lach aan de mooie herinneringen!

Veel Liefs,
Suzan Mulder
Borne



donderdag 5 juli 2018

Verdrietig voor Caroline


Gisteren was ik op het Esserveld heel verdrietig voor Caroline.

Voor de 7e keer stonden we zonder Caroline met elkaar bij haar gedenksteen op haar geboortedag.

"Wat verschrikkelijk zielig is het voor Caroline dat ze zo jong overleden is. Wat zielig is het voor haar geweest geen moeder te kunnen worden. Wat verschrikkelijk verdrietig is het dat ze juist op moment dat ze haar plek had gevonden in het leven, vol in het leven stond en stappen wilde maken ze ziek werd. Wat erg dat haar liefde voor haar familie en vrienden stopte en wat verdrietig dat ze gescheiden werd van mij, haar kersverse man, door de dood. "

Dit dacht ik allemaal toen ik daar stond te kijken naar de rozen die we net gelegd hadden op haar steen.

"Wat enorm stom dat ze niks weet van onze levens de laatste jaren, alles veranderd is en veranderen zal de komende jaren en ze dit nooit zal weten.  Ik weet nu wat ze allemaal gemist heeft en zal missen."

Dacht ik verder.

Ineens werd ik heel verdrietig voor Caroline. Dit overheerste ineens mijn gedachten. Ik weet niet of ik het goed kan uitleggen, maar er is voor mij een verschil tussen je verdrietig voelen en je verdrietig voelen voor iemand anders. Ik voelde mij ineens heel  erg verdrietig voor Caroline. Ik dacht nog wat dom dat ik geen zonnebril meegenomen heb.

Ik vraag mij af  waarom ik niet zelf verdrietig was en ben. Ben ik dan niet heel verdrietig dat ik mijn vrouw verloren heb? Dat Caroline niet meer bij mij is? Dat ik niet meer met haar kan lachen? Ik voelde dit verdriet niet goed, het verdriet voor haar overheerste duidelijk.

Ik denk nu soms in een flits "Zie je wel, de tijd heelt alle wonden. Caroline verdwijnt al zo uit je leven dat je je eigen verdriet niet meer voelt af en toe. Nu al. Lekker dan!" Dit zijn meer gedachten geboren uit een niet reële angst om haar te vergeten dan realiteit. Deze gedachten spinsels zijn namelijk onzin, en dat weet en voel ik heel goed.

Ik zal Caroline namelijk altijd missen. Haar herinnering zal altijd heel levendig blijven. Ze zal altijd in mijn gedachten blijven. Ik zal altijd weten en voelen hoe bijzonder ze was voor mij en wat voor een lieve en mooie vrouw ze was.  Ik zal altijd van haar houden. Daar kan nooit een angst spinsel tegen op gelukkig.

Mijn eigen verdriet wordt minder pijnlijk, het lijkt er op dat mijn eigen verdriet een plek heeft en daar rust is.

Het verdriet voor Caroline overheerst. Dat realiseer ik mij nu wel en dat is ok.


dinsdag 26 juni 2018

Karin 25-06-2018


Lieve Karin,

Maandag 25 juni 2018: de dag dat je 39 jaar zou zijn geworden.
Aan het eind van de dag gaan we samen naar Groningen, om samen met Janwillem naar het Esserveld te kunnen. Fijn dat Jan en Geesje er ook zijn. Maar eerst gaan we kadootjes uitpakken voor Roos, het zusje van Nore, dat in februari geboren is.
Ja, inmiddels twee dochters voor Janwillem en Anje en bijzonder om dat op deze manier met elkaar te kunnen delen. Na ons bezoek aan het Esserveld , lopen we samen terug naar de Goeman Borgesiuslaan en gaan we daar samen eten.

Karin, de wereld draait door en dat moet ook, hoe moeilijk en oneerlijk dat zonder jou af en toe ook is. Maar twee keer per jaar sluiten we ons af voor die grote wereld en willen dichter bij jou zijn dan op de normale dagen van het jaar. En op die normale dagen van het jaar gaat het best goed met ons hoor. Je hoeft niet bang te zijn dat we in een hoekje zijn gaan zitten. Daar was je bang voor, maar is echt niet gebeurd. Zelf doe ik als vrijwilliger weer vrij veel voor de jeugdopleiding van FC Emmen. En daarbij is het een toetje dat Pepijn in mag stromen bij de JO10 van FC Emmen! Anne-Sophie beleeft heel veel plezier bij E & O, de club waar jij ook een tijdje handbalde.
Anne-Sophie en Pepijn zijn er niet bij deze keer, omdat ze beide een heel druk weekend achter de rug hadden met handbal (kamp) en voetbal (toernooi). Ze zijn inmiddels 10 en 8 jaar en het gaat goed met ze en we genieten echt van ze en we hebben het samen ook regelmatig over jou. Niet op een geforceerde manier, maar in ons doen en laten van alledag laten we aan hun merken dat jij er gewoon helemaal bij blijft horen!
En dat zullen we blijven doen!

Liefs pap en mam

Speciaal wijntje

Vandaag drink ik een speciaal wijntje!
Een wijntje op je leven en op het leven. Mijn eerste wijntje sinds 11 juni toen onze dochter Lieke geboren is.
Ik dronk het glas wijn samen met Janwillem, niet thuis maar via de chat :-) Hij witte, ik rode!
Ik hoop volgend jaar weer langs te gaan op deze bijzondere dag, de dag waarop we extra aan je denken!
millhill

zondag 26 november 2017


Lieve Karin,

De afgelopen dagen weer heel erg met jou bezig geweest. Natuurlijk zaterdag 18 november,
maar ook de dagen ervoor komt er heel veel van - nu al weer zes jaar geleden- naar boven.
En dat is natuurlijk best emotioneel, maar ook heel logisch en zo willen we dat ook heel
bewust! Want eigenlijk gaat er geen dag voorbij dat we niet aan je denken.
Ook na zaterdag weer een paar dagen nodig gehad om alles te laten landen. En dat heeft
ook te maken met hoe bijzonder we jouw sterfdag weer konden delen met Jan Willem en ook Anje. 

Om te beginnen stond er bij binnenkomst aan de Goeman Borgesiuslaan weer een goudbruine appeltaart van Bettie en Henk op ons te wachten en brandde er een kaarsje in ‘jouw’ hoekje van de kamer. En na het wakker worden van de kleine Noore, was het plaatje compleet en voelde een en ander goed aan!

Na het bezoek aan jou op het Esserveld hebben we dan ook samen nog een hele tijd
doorgebracht, waarbij Anne Sophie en Pepijn de tablets aan de kant legden en zich meer en meer over Noore ontfermden. Vooral toen Pepijn zich naast Noore op de grond nestelde en ongestoord meer dan een uur aan het bouwen met lego sloeg, ontstond er een heel
natuurlijke sfeer, waarin ook een aantal bijzondere momenten van jou met Janwillem werden gedeeld. Heel fijn en á propos meer dan een uur bouwen heb ik Pepijn nog nooit zien doen…..! En ja, natuurlijk hadden we dit ook met jou willen meemaken, maar dat we deze altijd bijzondere dag op deze manier, zo samen kunnen invullen voelt echt goed en had jij ook zo gewild!

De innerlijk rust die Janwillem als vader nu veel meer heeft is hier ook debet aan.
Tot slot nog het volgende: Er is een bekende Emmenaar, die in de Kamer exposeert en heeft aangeboden een portret van jou te willen maken! Heel bijzonder, want hij blijkt vroeger een groot fan van mij te zijn geweest, in de tijd dat we speelden om het kampioenschap van
Nederland aan de Kerkhoflaan. Hij ging dan stiekem kijken, want hij mocht van zijn ouders
niet op zondag naar sport. We hebben samen met Janwillem de nodige potentiele foto’s
(keus zat) hiervoor uitgezocht en zijn heel nieuwsgierig naar het resultaat. De bedoeling is
om het vlak voor Kerst aan ons aan te bieden! We zullen dan het resultaat ook op jouw
herinneringsblog zetten.

Lieve Karin, ik hoop je op deze manier weer helemaal bijgepraat te hebben.

Pap







maandag 26 juni 2017

Lezen


25 juni blijft een speciale dag dat we aan Karin denken.

Wetende dat op deze dag er meerdere mensen aan haar denken. Dat is mooi, iedereen heeft zijn eigen momenten maar op haar geboortedag kan je er bijna niet omheen. Gelukkig maar! Denk ik dan ook regelmatig. 
Wij zijn zoals elk jaar met de hele familie naar de begraafplaats geweest.
Pepijn zit nu in groep 3 en leest alles wat los en vast zit.
Zo ook de tekst op de gedenksteen.

Karin Caroline Martine Top Meijerink
25-06-1979.  KARIN 18-11-2011

Ik had nog veel meer willen leven, vooral mijn liefde was nog groot.

Pepijn zegt mama het klopt niet wat daar staat. Er staat 2011 maar het is 2017.
Ik vertel dat het wel klopt. En vraag aan Pepijn hoeveel het verschil is tussen 2011 en 2017. Het verschil is 6 zegt hij.
Ik leg uit dat het 6 jaar geleden is dat tante Karin is overleden. Hij zegt ik ben geen 6 meer ik ben net 7 jaar geworden. Dus ik was 1 jaar toen tante Karin dood ging. Hoe oud was tante Karin toen ze dood ging? Ze was 32 jaar. En hoe oud was jij mama? Ik was 30 jaar. Ok dan ben je nu 36 jaar  en tante karin 38 jaar net zo oud als papa. Maar haar leven stopte bij 32 jaar ze is geen 38 jaar geworden.
Hij leest de onderste zinnen nog eens en vraagt mama wat is liefde?
Dat je van iemand of iets houdt. Je kan ook houden van je leven die je leeft, je bent blij met wat je hebt, doet. Je hebt jezelf en anderen lief. 
Ohw....ok...
Anne-Sophie moet heel hard huilen en kijkt geïrriteerd naar haar broertje die zijn schouders ophaalt....tja....