donderdag 5 juli 2018

Verdrietig voor Caroline


Gisteren was ik op het Esserveld heel verdrietig voor Caroline.

Voor de 7e keer stonden we zonder Caroline met elkaar bij haar gedenksteen op haar geboortedag.

"Wat verschrikkelijk zielig is het voor Caroline dat ze zo jong overleden is. Wat zielig is het voor haar geweest geen moeder te kunnen worden. Wat verschrikkelijk verdrietig is het dat ze juist op moment dat ze haar plek had gevonden in het leven, vol in het leven stond en stappen wilde maken ze ziek werd. Wat erg dat haar liefde voor haar familie en vrienden stopte en wat verdrietig dat ze gescheiden werd van mij, haar kersverse man, door de dood. "

Dit dacht ik allemaal toen ik daar stond te kijken naar de rozen die we net gelegd hadden op haar steen.

"Wat enorm stom dat ze niks weet van onze levens de laatste jaren, alles veranderd is en veranderen zal de komende jaren en ze dit nooit zal weten.  Ik weet nu wat ze allemaal gemist heeft en zal missen."

Dacht ik verder.

Ineens werd ik heel verdrietig voor Caroline. Dit overheerste ineens mijn gedachten. Ik weet niet of ik het goed kan uitleggen, maar er is voor mij een verschil tussen je verdrietig voelen en je verdrietig voelen voor iemand anders. Ik voelde mij ineens heel  erg verdrietig voor Caroline. Ik dacht nog wat dom dat ik geen zonnebril meegenomen heb.

Ik vraag mij af  waarom ik niet zelf verdrietig was en ben. Ben ik dan niet heel verdrietig dat ik mijn vrouw verloren heb? Dat Caroline niet meer bij mij is? Dat ik niet meer met haar kan lachen? Ik voelde dit verdriet niet goed, het verdriet voor haar overheerste duidelijk.

Ik denk nu soms in een flits "Zie je wel, de tijd heelt alle wonden. Caroline verdwijnt al zo uit je leven dat je je eigen verdriet niet meer voelt af en toe. Nu al. Lekker dan!" Dit zijn meer gedachten geboren uit een niet reële angst om haar te vergeten dan realiteit. Deze gedachten spinsels zijn namelijk onzin, en dat weet en voel ik heel goed.

Ik zal Caroline namelijk altijd missen. Haar herinnering zal altijd heel levendig blijven. Ze zal altijd in mijn gedachten blijven. Ik zal altijd weten en voelen hoe bijzonder ze was voor mij en wat voor een lieve en mooie vrouw ze was.  Ik zal altijd van haar houden. Daar kan nooit een angst spinsel tegen op gelukkig.

Mijn eigen verdriet wordt minder pijnlijk, het lijkt er op dat mijn eigen verdriet een plek heeft en daar rust is.

Het verdriet voor Caroline overheerst. Dat realiseer ik mij nu wel en dat is ok.


dinsdag 26 juni 2018

Karin 25-06-2018


Lieve Karin,

Maandag 25 juni 2018: de dag dat je 39 jaar zou zijn geworden.
Aan het eind van de dag gaan we samen naar Groningen, om samen met Janwillem naar het Esserveld te kunnen. Fijn dat Jan en Geesje er ook zijn. Maar eerst gaan we kadootjes uitpakken voor Roos, het zusje van Nore, dat in februari geboren is.
Ja, inmiddels twee dochters voor Janwillem en Anje en bijzonder om dat op deze manier met elkaar te kunnen delen. Na ons bezoek aan het Esserveld , lopen we samen terug naar de Goeman Borgesiuslaan en gaan we daar samen eten.

Karin, de wereld draait door en dat moet ook, hoe moeilijk en oneerlijk dat zonder jou af en toe ook is. Maar twee keer per jaar sluiten we ons af voor die grote wereld en willen dichter bij jou zijn dan op de normale dagen van het jaar. En op die normale dagen van het jaar gaat het best goed met ons hoor. Je hoeft niet bang te zijn dat we in een hoekje zijn gaan zitten. Daar was je bang voor, maar is echt niet gebeurd. Zelf doe ik als vrijwilliger weer vrij veel voor de jeugdopleiding van FC Emmen. En daarbij is het een toetje dat Pepijn in mag stromen bij de JO10 van FC Emmen! Anne-Sophie beleeft heel veel plezier bij E & O, de club waar jij ook een tijdje handbalde.
Anne-Sophie en Pepijn zijn er niet bij deze keer, omdat ze beide een heel druk weekend achter de rug hadden met handbal (kamp) en voetbal (toernooi). Ze zijn inmiddels 10 en 8 jaar en het gaat goed met ze en we genieten echt van ze en we hebben het samen ook regelmatig over jou. Niet op een geforceerde manier, maar in ons doen en laten van alledag laten we aan hun merken dat jij er gewoon helemaal bij blijft horen!
En dat zullen we blijven doen!

Liefs pap en mam

Speciaal wijntje

Vandaag drink ik een speciaal wijntje!
Een wijntje op je leven en op het leven. Mijn eerste wijntje sinds 11 juni toen onze dochter Lieke geboren is.
Ik dronk het glas wijn samen met Janwillem, niet thuis maar via de chat :-) Hij witte, ik rode!
Ik hoop volgend jaar weer langs te gaan op deze bijzondere dag, de dag waarop we extra aan je denken!
millhill

zondag 26 november 2017


Lieve Karin,

De afgelopen dagen weer heel erg met jou bezig geweest. Natuurlijk zaterdag 18 november,
maar ook de dagen ervoor komt er heel veel van - nu al weer zes jaar geleden- naar boven.
En dat is natuurlijk best emotioneel, maar ook heel logisch en zo willen we dat ook heel
bewust! Want eigenlijk gaat er geen dag voorbij dat we niet aan je denken.
Ook na zaterdag weer een paar dagen nodig gehad om alles te laten landen. En dat heeft
ook te maken met hoe bijzonder we jouw sterfdag weer konden delen met Jan Willem en ook Anje. 

Om te beginnen stond er bij binnenkomst aan de Goeman Borgesiuslaan weer een goudbruine appeltaart van Bettie en Henk op ons te wachten en brandde er een kaarsje in ‘jouw’ hoekje van de kamer. En na het wakker worden van de kleine Noore, was het plaatje compleet en voelde een en ander goed aan!

Na het bezoek aan jou op het Esserveld hebben we dan ook samen nog een hele tijd
doorgebracht, waarbij Anne Sophie en Pepijn de tablets aan de kant legden en zich meer en meer over Noore ontfermden. Vooral toen Pepijn zich naast Noore op de grond nestelde en ongestoord meer dan een uur aan het bouwen met lego sloeg, ontstond er een heel
natuurlijke sfeer, waarin ook een aantal bijzondere momenten van jou met Janwillem werden gedeeld. Heel fijn en á propos meer dan een uur bouwen heb ik Pepijn nog nooit zien doen…..! En ja, natuurlijk hadden we dit ook met jou willen meemaken, maar dat we deze altijd bijzondere dag op deze manier, zo samen kunnen invullen voelt echt goed en had jij ook zo gewild!

De innerlijk rust die Janwillem als vader nu veel meer heeft is hier ook debet aan.
Tot slot nog het volgende: Er is een bekende Emmenaar, die in de Kamer exposeert en heeft aangeboden een portret van jou te willen maken! Heel bijzonder, want hij blijkt vroeger een groot fan van mij te zijn geweest, in de tijd dat we speelden om het kampioenschap van
Nederland aan de Kerkhoflaan. Hij ging dan stiekem kijken, want hij mocht van zijn ouders
niet op zondag naar sport. We hebben samen met Janwillem de nodige potentiele foto’s
(keus zat) hiervoor uitgezocht en zijn heel nieuwsgierig naar het resultaat. De bedoeling is
om het vlak voor Kerst aan ons aan te bieden! We zullen dan het resultaat ook op jouw
herinneringsblog zetten.

Lieve Karin, ik hoop je op deze manier weer helemaal bijgepraat te hebben.

Pap







maandag 26 juni 2017

Lezen


25 juni blijft een speciale dag dat we aan Karin denken.

Wetende dat op deze dag er meerdere mensen aan haar denken. Dat is mooi, iedereen heeft zijn eigen momenten maar op haar geboortedag kan je er bijna niet omheen. Gelukkig maar! Denk ik dan ook regelmatig. 
Wij zijn zoals elk jaar met de hele familie naar de begraafplaats geweest.
Pepijn zit nu in groep 3 en leest alles wat los en vast zit.
Zo ook de tekst op de gedenksteen.

Karin Caroline Martine Top Meijerink
25-06-1979.  KARIN 18-11-2011

Ik had nog veel meer willen leven, vooral mijn liefde was nog groot.

Pepijn zegt mama het klopt niet wat daar staat. Er staat 2011 maar het is 2017.
Ik vertel dat het wel klopt. En vraag aan Pepijn hoeveel het verschil is tussen 2011 en 2017. Het verschil is 6 zegt hij.
Ik leg uit dat het 6 jaar geleden is dat tante Karin is overleden. Hij zegt ik ben geen 6 meer ik ben net 7 jaar geworden. Dus ik was 1 jaar toen tante Karin dood ging. Hoe oud was tante Karin toen ze dood ging? Ze was 32 jaar. En hoe oud was jij mama? Ik was 30 jaar. Ok dan ben je nu 36 jaar  en tante karin 38 jaar net zo oud als papa. Maar haar leven stopte bij 32 jaar ze is geen 38 jaar geworden.
Hij leest de onderste zinnen nog eens en vraagt mama wat is liefde?
Dat je van iemand of iets houdt. Je kan ook houden van je leven die je leeft, je bent blij met wat je hebt, doet. Je hebt jezelf en anderen lief. 
Ohw....ok...
Anne-Sophie moet heel hard huilen en kijkt geïrriteerd naar haar broertje die zijn schouders ophaalt....tja....

zondag 25 juni 2017

Voor de vogels!

25 juni denk ik altijd nog even wat vaker aan Caroline.

"Voor de vogels"

Een tijdje geleden liep ik de Pathé in Groningen uit ik dacht op een donderdagavond. Ineens kom ik een oude bekende tegen: J.A. C. Ik heb hem denk ik een jaar of vijf niet gezien, maar het was meteen als vanouds. En dat vanouds is dan vooral Caroline (Karin voor J.A.C. we praten steeds over haar maar consequent allebei met onze eigen naam) en skiën. Aardig wat kilometers samen afgelegd. Ik kon J.A.C. en Caroline niet bijhouden trouwens. Niet eens een beetje. Niet alleen het skiën ansich was een summum op zich, maar daarnaast denk ik toch wel de maffe unieke combi van gevoel voor humor. J.A.C. en Caroline haalden in de combi het beste en meest bizarre humor bij zich naar boven. Nadat het ruwe materiaal van een grap geboren was volgde een aantal interacties tussen beiden. Na een paar iteraties was de logica ver te zoeken maar viel er wel flink te lachen. Een van de resultaten van dit insider humor proces weet ik nog. Na het uitstijgen van de skilift en het gereedmaken voor de afdaling volgde vlak voor het wegspuiten over de piste het roepen van de volgende kreet :” Voor de vogels!” (Geen idee meer waarom) En onder een ongecontroleerd breeduit lachen sjeesde Caroline dan de piste af. Die onbedaarlijke, superaanstekelijke brede lach van Caroline, die vergeet ik nooit meer en ik denk J.A. C. ook niet.

 “Ik heb maar mazzel”

Wat ik ook nooit meer vergeet en vaak aan moet denken is een situatie in het VUMC. Het ging slecht met Caroline. Veel mensen kwamen op bezoek in het ziekenhuis. Caroline kreeg veel medicatie tegen de pijn wat haar versufte, maar soms had ze heel heldere momenten. Op een van die momenten zag ze toen ze wakker werd vrienden die op bezoek waren bij haar bed. Ze richtte zich op en zag nog meer vrienden en familie verder in de kamer en op dat moment staken nog meer vrienden/familie het hoofd om de deur. Ze observeerde iedereen, ging weer liggen en zei zachtjes:”wat lief dat iedereen komt voor mij, ik heb maar mazzel met zoveel lieve mensen om mij heen”. Met een uitspraak als deze in die situatie begrijp je toch wel de kunst van het leven denk ik. Dat Caroline dat wel redelijk goed kon is denk ik (steeds vaker) ook hoe ze met haar ziekte om kon gaan. Ze was voor het grootste gedeelte van haar ziekte periode kalm en de ziekte emotioneel de baas en in staat om plezier te maken voorzover dat mogelijk was. Hier heb je een flinke portie levenskunst voor nodig. Ik denk hier ook vaak aan, en heb steeds weer heel veel respect voor hoe ze dat voorelkaar heeft gekregen.


zaterdag 19 november 2016

5 jaar alweer met de trein



J uit H heeft mij wel eens verteld over het perron en de trein van het leven. Toen Caroline overleden was stonden we met zijn allen op het perron, wel 100 mensen waren op de uitvaart. De meeste mensen stapten op de volgende trein die langskwam. De mensen die op het perron bleven  staan waren familie en vrienden die dicht bij stonden. Steeds meer mensen stappen echter weer op de trein, dat moet ook wel want het leven gaat door. Dagen gaan voorbij, weken gaan voorbij. Totdat jezelf ook op de trein stapt op een gegeven moment. Dat is onvermijdelijk je gaat weer verder. Je maakt weer nieuwe dingen mee. Nieuwe ervaringen. En telkens als je iets nieuws meemaakt klein of groot, dat is iets dat Caroline niet meer heeft meegemaakt. Caroline is nooit meer op de trein gestapt en is op het perron gebleven.

Het is 5 jaar geleden dat Caroline is overleden. Ik stond er gisteren ineens echt even bij stil. 5 jaren wat is dat alweer lang geleden. De trein rijdt alweer 5 jaar door. Wat is er inmiddels weer veel gebeurt. De kinderen van M zijn 2x zo oud geworden. Ik heb zelf een dochter inmiddels. De hele wereld lijkt wel totaal anders geworden dan 5 jaren geleden. ES van HBES zijn volwassenen, de Hungergames is afgelopen. J en K wonen in een ander huis. GB is uit de EU. En zo kan ik natuurlijk nog wel even doorgaan. De trein is best ver van het station inmiddels, dacht ik. Dat is goed maar verdrietig tegelijkertijd.

En er is ook heel veel gelijk gebleven gelukkig en ze is nog heel dichtbij. Af en toe denk ik nog dat Caroline zomaar ineens voor mij kan staan en hoor ik haar lach. Gisterochtend stond er weer een HBES taart op de stoep. De familie kwam weer langs (HBES taart gegeten) en we zijn naar het Esserveld gelopen. In de avond kwamen vrienden nog even langs en hebben we weer wijn en kasteelbier gedronken en weer mooie herinneringen opgehaald. Veel is ook gelijk gebleven.

Caroline zei vaak" Echt doodgaan daar wil ik niks van weten, dat doe ik pas als je mij bent vergeten".

Ik heb veel lieve berichtjes gehad gisteren van mensen die extra aan haar dachten. Dus echt doodgaan, dat doet ze nog lang niet.